Szczepienia ochronne są realizowane wyłącznie w oparciu o wskazania i wytyczne krajowych programów szczepień lub też na podstawie zaleceń producentów preparatów szczepionkowych. Prowadzone programy nie działają wbrew zasadom ustalonym przez producentów, przyjętym na podstawie wieloetapowych badań nad skutecznością i bezpieczeństwem preparatów. Dokonują jedynie pewnych modyfikacji na potrzeby masowych profilaktyk szczepień.

Z wyjątkiem niektórych preparatów żywych, dla uzyskania długotrwałej odporności, szczepionki należy podawać kilkakrotnie, w zgodzie z ustalonym schematem. Liczba dawek w pełnym schemacie szczepienia jest w zależności od preparatu stała lub zmienna i nie pozostaje bez związku z wiekiem oraz wydolnością układu immunologicznego osoby rozpoczynającej szczepienie.

Podstawowymi konsekwencjami zmniejszania liczby szczepionych dzieci jest wzrost zachorowań oraz poważnych powikłań chorób, przed którymi można się uchronić stosując szczepienia. Zmniejszanie liczby szczepionek lub omijanie obowiązkowych dawek przyczynia się do zmniejszenia odporności dziecka na daną chorobę, a co za tym idzie narażania dziecka na częste zachorowania.

U dzieci nieszczepionych mogą wystąpić groźne następstwa, przykładowo: w szczepionce przeciw odrze, śwince i różyczce, zawarte są składniki chroniące przed tymi trzema chorobami. Konsekwencją niezaszczepienia może być zachorowanie na te choroby, które pomimo łagodnych przebiegów, mogą powodować poważne powikłania takie jak: podostre stwardniające zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu, głuchota, zapalenie trzustki, zapalenie jąder i niepłodność.

Grypa to ostra choroba zakaźna układu oddechowego wywołana zakażeniem wirusem grypy. Przenosi się pomiędzy ludźmi drogą kropelkową, a największa ilość zachorowań występuje podczas sezonowych epidemii, powodując ostre objawy uniemożliwiające pracę osobom czynnym zawodowo. Rozpowszechnioną na całym świecie, corocznie choruje około 100 milionów ludzi w różnym wieku. Jest jedną z ważniejszych przyczyn umieralności ludzi. Jeśli nie chcemy chorować powinniśmy się zaszczepić.

Szczepionka przeciw grypie jest to szczepionka zawierająca antygeny powierzchniowe i elementy struktury wewnętrznej wirusa grypy typu A i B powodująca czynne uodpornienie przeciwko grypie. Celem szczepień przeciwko grypie jest nie tylko uniknięcie zachorowania, ale przede wszystkim uniknięcie powikłań pogrypowych.

Produkcja szczepionek nie należy do łatwych. Jest procesem laboratoryjnym, posiadającym złożony charakter, nierzadko opartym na wielu latach badań i analiz otrzymywanych preparatów. Przed dopuszczeniem szczepionki do powszechnego użytku i sprzedaży, naukowcy zobowiązani są wykazać, że jej stosowanie spełnia właściwe dla tego rodzaju produktów standardy bezpieczeństwa.

Przed wprowadzeniem preparatu na rynek, jest on szczegółowo badany i wielokrotnie testowany. Wymogiem jest ażeby szczepionka pozbawiona była wszelkich substancji, których wprowadzenie do organizmu mogłoby wywołać jego zatrucie. Głównym zadaniem preparatu jest pobudzenie układu odpornościowego, by ten skuteczniej zwalczał choroby.

Szczepienia przeciw grypie są chyba najbardziej powszechną i popularną obecnie profilaktyką dobrowolnego zapobiegania chorobie zakaźnej. Lekarze specjaliści zalecają coroczne szczepienia, rekomendując je jako najlepszy sposób zapobiegania grypie. Co prawda nawet po zaszczepieniu można się zakazić, lecz przebieg choroby będzie wówczas złagodzony, a ryzyko wystąpienia powikłań bez porównania mniejsze.

Nie da się wycenić ludzkiego zdrowia oraz życia, są one tak naprawdę bezcenne. Tym samym nie należy szczędzić na szczepienia. Może się zresztą okazać, że koszt zakupu preparatu przeciw grypie obciąży nasz portfel w dużo mniejszym stopniu niż wydatki poniesione na wypadek choroby. Z każdym kolejnym sezonem szczepionki są skuteczniejsze i chronią przed coraz to nowszymi szczepami wirusa.

Tak samo jak większość środków medycznych, szczepionki również objęte są określonymi przeciwwskazaniami do ich stosowania. Przypadki wymagające rezygnacji ze szczepień występują jednak rzadko, dlatego orzekanie o tego rodzaju postępowaniu musi być podejmowane z dużą dozą ostrożności i wyłącznie przez uprawnionego ku temu specjalistę. Nie poddawanie się szczepieniom, zwłaszcza obowiązkowym lub wykonywanie ich rzadziej niż mówi o tym PSO, jest bardzo niebezpieczne. Każda osoba zaniedbująca bądź celowo rezygnująca z zabiegów, naraża siebie bądź swoje dziecko, na groźne choroby oraz ryzykuje wystąpieniem ciężkich powikłań w ich przebiegu.

Każdego roku, w oparciu o wskazania specjalistów chorób zakaźnych Główny Inspektorat Sanitarny, za zgodą i zatwierdzeniem Ministerstwa Zdrowia, ustala zbiór obligacji i zaleceń dotyczących profilaktyki uodpornień polskiej populacji. Odpowiednie wytyczne publikowane są w postaci załącznika do komunikatu Głownego Inspektora Sanitarnego jako tzw. Program Szczepień Ochronnych, potocznie zwany również kalendarzem szczepień.

Organizację szczepień ochronnych w Polsce reguluje ustawa z dnia 5 grudnia 2008 roku o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. Nr 234, poz. 1570), która określa: zasady przeprowadzania szczepień, zasady ich finansowania, rodzaje szczepień oraz zakres szczepień obowiązkowych.

Jak pokazuje rzeczywistość, w sytuacji gdy choroby zakaźne zaczynają stanowić realne zagrożenie, gdy ludzie słyszą w mediach o masowych zachorowaniach i ciężkich powikłaniach, tym bardziej zgonach w swoim otoczeniu, szczepienia ochronne zaczynają cieszyć się dużym zainteresowaniem. Tymczasem zmniejszenie zapadalności na choroby zakaźne powoduje skutek odwrotny.

Trzeba zdawać sobie sprawę z tego, że zagrożenie infekcją utrzymuje się tak długo, jak długo stwierdza się obecność wywołującego je drobnoustroju w środowisku człowieka. Nie obserwuje się zachorowań, ponieważ zaszczepiono bardzo duży odsetek ludzi. Nie znaczy to jednak, że otaczająca nas rzeczywistość jest wolna od wirusów czy bakterii mogących wywołać zakażenie.

W obecnych czasach, pytanie o skuteczność szczepionek jest prawdopodobnie jeszcze bardziej aktualne niż to było w poprzednich latach. Paradoksalnie bowiem, przede wszystkim w krajach rozwiniętych, w Europie chociażby, w rzeczywistości wolnej od poważniejszych zagrożeń epidemiologicznych, pojawiają się współcześnie tzw. ruchy antyszczepionkowe, głoszące m.in. hasła o bezużyteczności szczepień.

W świetle oficjalnie prowadzonych i wysoce wiarygodnych badań oraz obserwacji, ale także patrząc z punktu widzenia czasu, opinie te wydają się wyjątkowo nieuprawomocnione.

Człowiek przynależy do świata przyrody i z tej przyczyny nieprzerwanie wystawiony jest również na bliski kontakt z ogromną liczbą szkodzących mu drobnoustrojów. Prym wśród nich wiodą różnorodnej maści bakterie, wirusy, a także grzyby i innego rodzaju pasożyty. Wiele z nich jest w stanie wywołać poważne, nierzadko śmiertelne choroby. Szczęście w nieszczęściu, do zachorowań dochodzi na ogół sporadycznie. Wszystko dzięki temu, że organizm ludzki potrafi się bronić. Każdego dnia nad bezpieczeństwem czuwa zespół mechanizmów stanowiących jego wyjątkową tarczę ochronną. Mowa tu oczywiście o układzie odpornościowym.